Forma i treść: szczypta optymizmu

Zacznę od anegdoty. Jeden z najświetniejszych polskich dziennikarzy, nieżyjący niestety od dawna wybitny reporter, Jerzy Ambroziewicz uczestniczył przed laty w tzw. Dużym Kolegium programu telewizyjnego, prowadzonym przez ówczesnego wiceprezesa Radiokomitetu. No i ów wiceprezes zaczął bronić pewnego programu, który zaatakowali recenzenci (wówczas był taki zwyczaj, że omawiano bardziej zwracające uwagę – zarówno pozytywnie, jak i negatywnie –  programy z poprzedniego tygodnia; recenzentami byli członkowie Dużego Kolegium, czyli naczelni redaktorzy i niektórzy  ich zastępcy oraz doradcy prezesa i dyrektorzy biur, słowem cała telewizyjna wierchuszka). Szef Kolegium przyznał recenzentowi, że program miał usterki warsztatowe dość widoczne, ale – stwierdził –  trzeba go uznać za dobry, bowiem był “słuszny”, politycznie oczywiście. No i “Ambroży”, który do przytakiwaczy nie należał nigdy, powiedział Towarzyszu Prezesie, umówmy się: program źle zrobiony jest zawsze niesłuszny; więcej -źle zrobiony program jest zawsze szkodliwy społecznie…

Media naszych czasów… (3)

Poprzedni odcinek kończył się – dość fatalistycznie – tak:

STAŁO SIĘ TO, CO SIĘ STAĆ MUSIAŁO.

Narzuca się jednak oczywiste pytanie: czy to już jest stan trwały i czy nic się z tym wszystkim już nie da zrobić?

Najprościej jest z ostatnim omówionym tu problemem, z konsekwencjami luki pokoleniowej. Ona już po prostu odpływa w czasie, niejako wypełnia się samoczynnie. „Stara gwardia” wymarła lub wymiera – i ze względów czysto biologicznych nie aspiruje w zasadzie do żadnych posad; „pokolenie pampersów” i jego rówieśników z innych opcji osiągnęło zaś wiek męski i czegoś się jednak w ciągu minionego ćwierćwiecza – z bólem, bo z bólem – nauczyło, przynajmniej od strony rzemieślniczej. Nowi stale napływają i już mają się od kogo uczyć, choć zapewne karier tak szybko jak ich poprzednicy nie porobią, co może być przyczyną pewnej frustracji; to jednak znów zupełnie inna kwestia.

Dziwne

Decyzja Bronisława Komorowskiego o powołaniu Dworaka i Lufta w skład Krajowej Rady Radia i Telewizji budzi mnóstwo wątpliowości. Niby personalnie jest zrozumiała: Dworak z pewnością musi być uznany za fachowca medialnego, Luft ma w tej dziedzinie też jakieś doświadczenia (wprawdzie mierzi mnie lekko to jego aktorstwo z przeszłości, no ale w końcu Reagan też robił na początku swego życiorysu za małpę, a politykiem okazał się w sumie dość skutecznym…), ponadto jest niewątpliwie cynglem prezydenta-elekta, ale jednak decyzja ta pozostaje polityczna.

Media odetchnęły

Skończyła się ta cholerna cisza wyborcza, w czasie której z byle kraksy ulicznej z dwiema osobami lekko rannymi, z chuligańskiego zachowania wiejskiego chłystka, który pojechał sobie polną drogą 150 km na godzinę, czy z takiego a nie innego wyniku w mundialowym meczu trzeba było na siłę robić sensację – bo przez dwie niemal pełne doby nie było normalnej politycznej naparzanki. “Komentatorzy”, których jedyną specjalnością dziennikarską – czy tego uczą na studiach? – jest napuszczanie jednego rozmówcy na drugiego i znaczące groźne marszczenie brwi, spokojnie wracają do swej ciężkiej, opłacanej marnymi dziesiątkami tysięcy złotych pracy. Politycy wracają do swojego bredzenia o “genetycznym patriotyzmie” i oczywistych oczywistościach; znowu mogą się publicznie nawzajem obrzucać inwektywami polszczyzną wołającą już nie pomstę do nieba, ale o zdrowego kopa w tyłek.

Interesy. Obrzydliwość.

Zadzwonił do mnie niedawno pewien kumpel; taki z nieco dawniejszych lat. Złożył mile życzenia noworoczne i zapytał, czy wpadnę na tradycyjne spotkanie towarzyskie ludzi, których niegdyś łączyło pewne wspólne działanie (proszę wybaczyć, że nie podaję szczegółów: rodzaj tego działania i konkrety nie są istotne; zapewniam jednak, że nic to zdrożnego). Powiedziałem, że nie chcę. Życzę wszystkiego najlepszego, ale ja już do tego środowiska nie należę. Zdziwił się: a czemuż to? Wypierasz się ich?

Pani O

Niestety, będę nieelegancki wobec kobiety. Otóż muszę wreszcie powiedzieć wyraźnie, że dziennikarstwo pani Moniki Olejnik – ani, co gorsza,  sama pani Olejnik jako postać – nie odpowiada mi w najmniejszym stopniu. Zacznę od tego, czego – ponoć – nie powinno się kobiecie wypominać, czyli od wieku. Pani Monika nie jest już bynajmniej kobietą młodą, stylizuje się zaś na tzw. podfruwaję (niektórzy mówią “seksówę”) , co zaczyna już być żałosne; pomarszczona babcia w miniówie jest to widok dość nieestetyczny i w telewizji – jak sądzę – niestosowny. Ale to najmniejszy defekt.

Dziennikarz roku?

Nagrodę i tytuł “Dziennikarza Roku 2008” otrzymał w akcji miesięcznika “Press” Bogdan Rymanowski.

Nie ukrywam, że mnie to nieco (nie za bardzo, o czym niżej) zaskoczyło, choć pan redaktor – jak to można wyczytać w podlinkowanym haśle z Wikipedii – nagród nabrał już cały worek, więc mu właściwie tej tylko brakowało. Dlaczego nie jest to wybór satysfakcjonujący człowieka myślącego – trafnie wyjaśnił w dzisiejszej “Wyborczej” (tekst: Niedziennikarz roku) Piotr Pacewicz. W podobnym duchu wypowiedział się w swoim blogu (Sprawy personalne) Daniel Passent. Obaj panowie pominęli jednak w swych rozważaniach pewien kłopotliwy program, który mnie osobiście uwiera daleko bardziej, niż kontrowersyjne odznaczenie mojego imiennika…

Pod publiczkę

Cały dzień media elektroniczne dziś trabią o horrorze: urzędasy dostały 200 mln zł nagród od rządu! Autostrad, pani Malinowska, nie budują, a nagrody, darmozjady, biorą! Na różnych forach się zagotowało, komentatorzy oburzeni po same uszy…

A wszystko zaczęło się od “Newsweeka”, który tę wiadomość podał. W artykule “Rząd nagrodzonych”  pismo doniosło, że najwięcej miały wydać Ministerstwo Rozwoju Regionalnego (70 mln zł) i Ministerstwo Infrastruktury (53 mln zł). Okazało się jednak, że… te liczby są całkowicie wyssane z brudnego palucha: podano nie kwoty nagród, ale cały roczny fundusz płac.

Pożegnanie: Tomek Pyć

Dziś dowiaduję się, że niespodziewanie zmarł Tomek Pyć. Pamiętam go jako młodego, świetnego dziennikarza telewizyjnego. Był jednym z filarów zaplecza legendarnej “Sondy“; sam też stworzył i z wielkim talentem prowadził liczne programy popularnonaukowe, jak choćby “Spektrum“; z tej racji można go uznać za prekursora dziennikarstwa komputerowego w polskiej telewizji. Był dziennikarzem rzetelnym, spokojnym, pracowitym. Po transformacji ustrojowej pozostał w TVP, ale jego ogromnego talentu – jak wielu innych – “odzyskana” przez pampersów “Firma” nie potrafiła wykorzystać. Pewno zresztą nie chciała: różnica klasy “nowych” i “starych” byłaby tak porażająca, że widz nie byłby w stanie tych “nowych” przyjąć inaczej, jak zasłużoną drwiną. Lubiliśmy się bardzo. Odszedł dużo za wcześnie.

Zjazd siły przewodniej

Cały dzień, dosłownie caluśki, TVN24 transmitował zjazd PZPN. Niebywałe! W czasach najbardziej rozwiniętego socjalizmu nikomu nie przyszłoby w TVP do głowy transmitować przez cały dzień zjazdu… PZPR, która to organizacja – cokolwiek o niej mówić – miała wiekszy wpływ na życie Polaków, niż panowie kopacze piłkowi. Zaś informacje kto się z kim na tzw. secie spotkał w kuluarach były wtedy wielokrotnie ważniejsze niż dziś. Nie pojmuję. Wiem skądinąd, że Mariusz Walter (znamy się dziesiątki lat w końcu) zawsze miał lekkiego fijoła na punkcie sportu w ogóle, a piłki nożnej w szczególności; nigdy tych upodobań nie podzielałem, dziś zaś uważam, że mocno z tą transmisją przesadził. Kogóż może obchodzić dylemat: Lato – czy Boniek, i który z tych panów jest lepiej widziany przez Tuska?

Kilka gorzkich uwag warsztatowych po śmierci Profesora

Powiem wam, że trzęsie mnie nagła cholera. Zdarzyło się kilka takich incydentów dziennikarskich po śmierci prof. Geremka, które burzą krew w żyłach i budzą we mnie – człowieku z natury łagodnym – chęć mordu. Wspomnę o dwóch. Raz, Inga Rosińska, korespondentka TVN24 z Brukseli (słynna “małpa w czerwonym”), mówiąc o Profesorze pozwoliła sobie na zwrot “różniłam się z nim niekiedy w poglądach” (cytuję z pamięci, więc może być jakaś niedokładność); i otóż szanowna paniusia może się różnić ze swoją ciocią w poglądach na chów cieląt, nie z Nim w jakiejkolwiek sprawie. Bo różnica społeczna między wami jest taka, jak między mną, a królową Wielkiej Brytanii; a być może jeszcze większa. Drugim wczorajszym “asiorem” okazał się Andrzej Morozowski, który za wszelką cenę – aby tylko pojątrzyć – chciał uzyskać krytyczne uwagi o zmarłym od eurodeputowanego PiS, M. Libickiego; i wyłącznie dostał w tej dyskusji po pysku, co mu się tak słusznie należało, jak to, że tego pisiora nie trawię. Podsumowując: