Tarski. Czytać!

Alfred Tarski

Skończyłem właśnie czytanie wspaniałej książki małżeństwa Fefermanów o Alfredzie Tarskim. Wszystkim polecam! A oto dlaczego:

• Po pierwsze, nazwisko Tarskiego jest chyba jeszcze mniej znane w Polsce, niż nazwisko Banach; a obaj byli matematykami genialnymi (choć Banach zajmował się “prawdziwą” matematyką, a Tarski tą częścią matematyki, która nosi nazwę logiki). Tymczasem kulturalny i w miarę wykształcony obywatel naszego kraju oba te nazwiska powinien znać tak samo dobrze, jak Kościuszki, Mickiewicza, Chopina, Kopernika czy JPII. Albo lepiej. W końcu Tarski zdefiniował prawdę (choć tylko dla języków sformalizowanych…).
• Po drugie, książka jest napisana świetnie. Czytałem wiele biografii sławnych ludzi (lubię takie lektury), w których autor podchodzi do swego bohatera na klęczkach, starannie tuszując wszelkie jego słabości i – przy okazji – pozbawiając go wszelkiego człowieczeństwa. Tu – nic takiego. Genialny polsko-żydowsko-amerykański matematyk jawi się nam jako postać pełnokrwista, nie unikająca żadnych uciech życiowych, trudna w pożyciu, czasami nawet okropna.

O encyklopediach multimedialnych

Przed kilkoma laty namiętnie zbierałem interaktywne encyklopedie na CD i DVD (nawiasem mówiąc: również procesory tekstu). Miałem tego sporą kolekcję, ale w miarę rozrastania się Wikipedii zaglądałem do nich coraz rzadziej; w końcu wszystkie płyty wyrzuciłem. Poza Wikipedią są w końcu w Sieci inne ciekawe encyklopedie – szkoda gigabajtów na dysku. Ostatnio zainstalowałem na próbę Multimedialną Encyklopedię PWN w. 2.0. Obejrzałem  - i zdjąłem ją z dysku błyskawicznie.

Inwigilacja w Sieci

Niezawodna (to oczywiście tzw. sarkazm) “Rzeczpospolita” wypuściła informację o tym, że przygotowywana jest ustawowa swoboda hulania specsłużb po Internecie w celu namierzania naszego “złego zachowania”. Zostało to szybko zdementowane jako dość typowa “podsrywka” tej gazety w stosunku do platformerskiego rządu, ale – okazuje się – dzwony dzwonią. Choć niezupełnie w tym kościele. Oto list, który otrzymałem prywatnie od jednego mojego kumpla (matematyka zresztą z wykształcenia); prywatnie, więc nie ujawniam nadawcy. Nie o jego osobę zresztą chodzi, ale o istotę sprawy. Poczytajcie:

Wyznanie neofity

Dr Gregory House

Melduję: nawróciłem się. Nie, nie cieszcie się fideiści wszelkich wyznań: mój ateizm i antyklerykalizm jest patologiczny, genetyczny, diabelski i nieuleczalny. Nawróciłem się… na oglądanie seriali telewizyjnych. A w każdym razie jednego. Przyznaję: niegdyś, w okresie telewizji łupanej czyli czarnobiałej, oglądałem je – bywało. Wspominam z sentymentem “Bonanzę”, “Konia, który mówi”, “Ściganego”, “Belfegora – upiora Luwru”… A także, rzecz jasna, “Stawkę”, “Czterech pancernych”, “Czarne chmury”, “W drodze”, “Dyrektorów”, “Czterdziestolatka”; może o czymś tam jeszcze zapomniałem (naturalnie: “Przystanek Alaska” był też wielki!). Ale po obejrzeniu pierwszej polskiej “telenoweli” (piszę w cudzysłowie, bo ten absolutnie idiotyczny termin jest wynikiem pracy nieudolnego tłumacza z angielskiego), czyli “W labiryncie” – dałem sobie spokój. Uznałem, że takie produkcje obrażają moją inteligencję; z małymi wyjątkami, jak choćby niedawny “Rzym”. No i niedawno dałem się namówić na ponowną próbę…

Rocznica tarczy

Jak przypomina Informacyjna Agencja Radiowa, dokładnie rok temu Polska i Stany Zjednoczone podpisały umowę o lokalizacji w naszym kraju elementów tarczy antyrakietowej. Dokument do tej pory nie został ratyfikowany.
W przekonaniu Marcina Domagały z Europejskiego Centrum Analiz Geopolitycznych, budowa tarczy antyrakietowej opóźni się, ale nie tylko ze względu na kryzys ekonomiczny. Zdaniem analityka, jeśli tarcza powstanie, to raczej jako projekt natowski, a nie amerykański. W przypadku przyłączenia się Rosji, powstałby prawdziwy system obronny w skali globalnej – dodaje ekspert. Marcin Domagała nie wyklucza konieczności poniesienia przez Polskę części kosztów budowy tarczy. Jego zdaniem, należałoby jeszcze raz skalkulować ewentualne korzyści, zagrożenia i obciążenia.

Książka o Google

Po co się wydaje takie książki? Pytanie retoryczne: po to, by zarobić pieniądze. Ale na książce Larsa Reppesgaarda “Imperium Google” wydawnictwo BC.edu chyba nie zarobi. No, może na takich frajerach jak niżej podpisany, który jest maniakiem tej firmy i czyta wszystko, co o niej publikują.  Ale po kolei. Nie o to chodzi, że ta książka – to jakaś straszna chała; nie jest chałą. Jest przyzwoicie przetłumaczona, porządnie zredagowana, jakoś tam – choć z kiksem edytorskim w postaci braku czystej strony przed tylną okładką – wydana. Tyle, że kompletny laik niczego się o Google’u z niej nie dowie, co by mu się przydało w codziennej pracy – a ktoś, kto o temacie wie więcej niż trochę, nie dowie się niczego nowego. No, może tego, że klastry komputerowe obsługujące wyszukiwarkę były łączone taśmą klejącą czy “rzepami” – co informacją jest dość ciekawą, ale kompletnie do niczego nieprzydatną.

Kołczak

Admirał Kołczak

W okresie mojej młodości – przypominam, to PRL – kilka nazwisk rosyjskich wymienianych było na zasadzie imion czartowskich czy też jakichś przerażających zaklęć. Wiadomo było, że Kiereński, Wrangel, Denikin czy admirał Kołczak - to byli dzielnie pokonani przez masy ludowe przeciwnicy bolszewików, przywódcy “białych”, czyli potwory. No i tyle było wiadomo w zasadzie, bo więcej na temat tych postaci nie mówiono.Bliżej nie wiadomo czemu ja sobie ubrdałem, że byli to jacyś okropnie starzy siwi panowie – może na zasadzie cytatu z wiersza Majakowskiego o rewolucji, w którym mówi o siwych admirałach, zrzucanych ciosami marynarskich kolb z mostu w Helsingforsie? Czasy się jednak zmieniły. Zmieniły na tyle, że mogłem obejrzeć bardzo interesujący film Andrieja Krawczuka z roku 2008,”Admirał”, o Kołczaku właśnie.

Kontrowersyjna mistrzyni

Obejrzałem film, którego – zapewne – nie powinienem był oglądać. Nie wiem, czy ten domowy seans na komputerze był zgodny z prawem; to znaczy – seans na pewno tak, ale uzyskanie filmu zapewne nie. Ale – niech tam; inaczej tego filmu w Polsce obejrzeć się nie da. Obejrzałem bowiem fim genialny, choć jego tematyka jest maksymalnie wredna. Jest to bowiem słynny reportaż niemieckiej artystki, Leni Riefenstahl, “Triumf woli”. Reportaż ze zjazdu NSDAP w Norymberdze w roku 1934. I otóż sądzę, że film ten – z paru ważnych względów – pownien być wyświetlony dzisiaj publicznie, najlepiej w TVP.

TVP zawiesza współpracę z Dodą. Cyrk!

TVP zawiesiła współpracę z Dodą po jej wypowiedziach na temat Biblii, które zdaniem telewizji mogły obrazić uczucia religijne chrześcijan.W wywiadzie dla Dziennika Doda mówiąc o Biblii, stwierdziła, że “ciężko wierzyć w coś, co spisał jakiś napruty winem i palący jakieś zioła”. Dopytywana, o kim mówi, dodała: “o tych wszystkich gościach, którzy spisali te wszystkie niesamowite historie”.”W związku z wypowiedziami prasowymi Pani Doroty Rabczewskiej, dotyczącymi autorów Biblii, Telewizja Polska podjęła decyzję o czasowym zawieszeniu współpracy z piosenkarką” – można przeczytać w oświadczeniu TVP.Telewizja podkreśla, że “jako nadawca publiczny jest zobligowana ustawowo do podejmowania działańmających na celu kształtowanie szacunku, zrozumienia i dialogu między ludźmi różnych wyznań”.”Niedopuszczalne jest więc, aby w programach TVP występowały osoby, których publicznie głoszone opinie noszą znamiona wypowiedzi obrażających uczucia chrześcijan” – brzmi stanowisko TVP, które podpisał dyrektor biura zarządu TVP Wojciech Bosak. Piosenkarka nie skomentowała decyzji TVP.

TVP zawiesza współpracę z Dodą – Mediarun.pl

Ludzie “Studia Opinii” (niektórzy)

Photo slideshows