Moje pretensje do Tuska

Zacznę od uroczystego oświadczenia: słowa krytyki, jakie tu padną pod adresem pana premiera osobiście i jego formacji nie oznaczają, że zmieniam front i przyznaję jakąkolwiek rację Braciom i w ogóle PiS-owi; nie mówiąc o LPR z jego weszpolactwem, Samoobronie i innej egzotyce ludowo-narodowej&katolickiej. Jak się tym towarzychem brzydziłem, tak brzydzę się nadal. Dla mnie to wszystko… pozwolą Państwo, że nie skończę: mogłoby być karalne. Ale wczoraj i dzisiaj już pan Donald, którego zresztą nigdy nie darzyłem sympatią, przesadził.

Przypomnę więc, dlaczego mi się ten dżentelmen nie podoba – i to coraz bardziej; między innymi – za:

1. Za jawnie PR-owski, ociekający polityczną hipokryzją ślub kościelny po wieloletnim partnerskim pożyciu;
2. Za wykolegowanie współzałożycieli Platformy; specjalnie zaś za styl, w jakim to zostało zrobione;
3. Za panią Annę-jak-tam-temu-babsku, co to wykończyła Cimoszewicza – i za używanie Miodowicza w celach niegodnych;
4. Za granie w piłkę w czasie zajęć służbowych;
5. Za pozostawienie na stanowisku Kamińskiego w CBA;
6. Za uniki w sprawie IPN;
7. Za złamanie umowy w kwestiach medialnych i tym samym zniszczenie mediów publicznych, a co najmniej oddanie ich na długie jeszcze miesiące w ręce neofaszystów;
8. Za obrażanie opozycji (jakakolwiek by ona była) tym gadaniem o “rabunku mienia w trakcie katastrofy”.

Wystarczy. Ten pan i jego kumple nigdy w życiu nie otrzymają mojego głosu; choćbym miał zagłosować na diabła z rogami. I wspomnicie moje słowa: niebawem na prawicy będzie królował Piskorski z Olechowskim (którzy mi się wydaują coraz bardziej możliwi do zaakceptowania); na lewicy pozostanie zaś chyba SLD, bo tylko ta partia ma strukturę i środki. Choć lokując ją na lewicy mam trochę wahań, czy nie nadużywam tego pięknego słowa…