Skarb

W naszym życiu publicznym mnóstwo jest zwykłej mierzwy ludzkiej, która nigdy się w nim nie powinna znaleźć – najróżniejszych “genetycznych patriotów”, “oczywiście oczywistych” kurdupli mentalnych, nawiedzonych inkwizytorów z rozpłomienionym okiem, oszalałych nienawiścią kapłanów i tak dalej. Banalne to zresztą stwierdzenie i pewno nie inaczej jest w innych krajach (choć, mam nadzieję, nie we wszystkich – jakoś nie bardzo sobie to wyobrażam w Anglii na przykład, czy w Szwecji, ale może ulegam stereotypowi), toteż miarą doskonałości sfery publicznej trzeba chyba raczej uczynić liczbę ludzi wybitnych niż idiotów i popaprańców; w dodatku jest to bliskie mi myślenie pozytywne. A z tym już – uwzględniwszy jeszcze jakość tych osób – nie jest tak najgorzej. Dziś wysłuchałem jednego z takich ludzi wybitnych, których obecność i działalność jest ozdobą Kartofellandu: Jurka Owsiaka. Zapewne zresztą zaraz się na niego znowu różne toruńskie muchomory rzucą…

Media publiczne, prezydent, partie

W związku z uwaleniem w Semie opracowanej przez PO modyfikacji ustawy medialnej na SLD i osobiście na Grzegorza Napieralskiego naskoczono z zupełnie wyjątkową siłą. Już i tak – oczywiście w związku z tym, że Napieralski nie okazał należytej spolegliwości wobec Kościoła i jest niebezpiecznie wyrazisty – leją go, ile wlezie; jeszcze niedawno źle notowany Olejniczak stał się po przegranych wyborach z dnia na dzień mile widzianym uczestnikiem dyskursu publicznego. No, ale teraz atak stał się zupełnie już niewybredny; ot, przykład pierwszy z brzegu: pan Chlebowski (to ten platformerski dostojnik-prowincjusz z głupawą blond grzywką od konsekwentnego powtarzania “ja rozumie”) wytwornie zarzuca Napieralskiemu schlanie się wespół z prezydentem i “dogadanie się” z nim w sprawie mediów…

Nie mam słów

Siedzę przy klawiaturze, a za moimi plecami od kilku godzin TVN24 transmituje posiedzenie komisji regulaminowej Sejmu, poświęcone immunitetowi Ziobry. Dzieje się coś niebywałego; takego popisu zwykłego chamstwa, bezczelności, warcholstwa, hucpy, prostactwa i co tam jeszcze da się o tym powiedzieć – nie widziałem i nie słyszałem chyba nigdy. PIS osiągnął dno, umoczył po prostu parlament w odchodach; “Samoobrona” to przy nich salony. Platforma z kolei nie potrafiła tego opanować – a należało wezwać Straż Marszałkowską i wykopać śmieci na zbity pysk. Jeśli tak ma wyglądać demokracja, to uprzejmie dziękuję. Coraz bardziej rozumiem Piłsudskiego, niestety. Przerażające. Patrz także “Wyborcza”.

Kaczor wraca do starych bredni

Jarosław Kaczyński znów publicznie puszcza bąki. Wiem, że to niezbyt ładne sformułowanie, ale brak mi już innych słów na bredzenie tego ewidentnie chorego faceta. Ostatnio wrócił do idei o konieczności tworzenia “właściwych”, narodowo-katolickich uniwersytetów, bo istniejące – zapewne – wydają mu się gawrą obrzydliwego racjonalizmu i nieuświęconej przez rydzykoidów obcości moralnej. Nie pojmuję: skąd się w dzisiejszym społeczeństwie wziął tak klasyczny zwolennik totalitaryzmów? Za tydzień pewno warszawskie metro uzna niesłuszne ideowo, bo ruskie pociągi tam jeżdżą; za dwa zażąda zaprzestania sprzedaży w warzywniakach buraków, bo zbyt czerwone i sprzedaż ich celowo obraża PiS przez skojarzenie słowa “burak” z mentalnością członków tej partii…

Ręce i piersi opadają…

Zacznę od zachęty: kto jeszcze nie czytał w “Dzienniku” o kulisach tajnego spotkania prezydenta z ministrem spraw zagranicznych – niech się nie leni. Ten tekst jest jednym z najbardziej sensacyjnych, jakie pojawiły się w ostatnich tygodniach; i to wcale nie z uwagi na ujawnienie konfliktu między Dużym Pałacem a MSZ-em, bo o tym wszyscy wiedzą od dawna. Sensacja polega na czymś zgoła innym.

Dobra wiadomość

Pisuary postanowiły bojkotować TVN i TVN 24 – i jeśli w tym zbożnym postanowieniu wytrzymają, to jest to podwójnie świetna wiadomość. Po pierwsze dlatego, że nie będę tam – choćby jakiś czas – oglądał paru wrednych pysków i słuchał endeckiego bredzenia kilkunastu stale dotychczas na szkle obecnych matołów. Po drugie – i to może nawet ważniejsze – dlatego, że ten miły fakt zmusi szanownych młodszych kolegów z obu tych kanałów do ruszenia głowami.

No to lu! Zapraszam!

Z pewną taką nieśmiałością (pamiętacie jeszcze tę reklamę?) komunikuję niniejszym, że – zobacz miniaturę obok – uruchomiliśmy pospołu z pewną liczbą Pań i Panów serwis publicystyczny “Studio Opinii Nieformatowanych“. Jesteśmy grupą ludzi raczej dojrzałych; dwaj z nas pracowali jeszcze w legendarnym “Po prostu”, dwaj publikowali w niemniej legendarnym “Życiu i Nowoczesności”, wszyscy mają tzw. nazwiska i dorobek – choćby z napisanych przez nas książek dałaby się uskładać niezła biblioteczka. “Studio” nie ma charakteru rozrywkowego, ani informacyjnego: to wyłącznie czysta publicystyka, w niektórych wypadkach zapewne – uprzedzam – trudna; założyliśmy jednakże, iż nie wszyscy jescze zatracili umiejętność i chęć czytania. Nie ma to być publicystyka dla każdego; wyraźnie adresujemy ją do wyższych warstw inteligencji. Byle licencjat nas po prostu nie interesuje.

Kilka gorzkich uwag warsztatowych po śmierci Profesora

Powiem wam, że trzęsie mnie nagła cholera. Zdarzyło się kilka takich incydentów dziennikarskich po śmierci prof. Geremka, które burzą krew w żyłach i budzą we mnie – człowieku z natury łagodnym – chęć mordu. Wspomnę o dwóch. Raz, Inga Rosińska, korespondentka TVN24 z Brukseli (słynna “małpa w czerwonym”), mówiąc o Profesorze pozwoliła sobie na zwrot “różniłam się z nim niekiedy w poglądach” (cytuję z pamięci, więc może być jakaś niedokładność); i otóż szanowna paniusia może się różnić ze swoją ciocią w poglądach na chów cieląt, nie z Nim w jakiejkolwiek sprawie. Bo różnica społeczna między wami jest taka, jak między mną, a królową Wielkiej Brytanii; a być może jeszcze większa. Drugim wczorajszym “asiorem” okazał się Andrzej Morozowski, który za wszelką cenę – aby tylko pojątrzyć – chciał uzyskać krytyczne uwagi o zmarłym od eurodeputowanego PiS, M. Libickiego; i wyłącznie dostał w tej dyskusji po pysku, co mu się tak słusznie należało, jak to, że tego pisiora nie trawię. Podsumowując:

Bronisław Geremek (1932-2008)

Myślę, że był jednym z największych Polaków XX wieku.

Obama w Sieci, czyli e-marketing polityczny: wybrane zagadnienia

Mówi się, że John Kennedy wygrał wybory wyłącznie dzięki telewizji: w czasie swoich występów rozniósł kontrkandydata – republikanina Nixona – urodą, wdziękiem, luzem i inteligencją. Niektórzy uważają, że to od tej kampanii telewizja stała się faktycznym narzędziem walki politycznej; słowem, że w roku 1961 zaczęła się epoka polityki elektronicznej. Dziś, po zwycięskiej kampanii Obamy w walce o nominację demokratyczną w tegorocznych wyborach prezydenckich, zaczyna się mówić, że wkroczyliśmy w epokę cyberpolityki. Komentatorzy amerykańscy (swoją drogą: pozazdrościć obrazowości sformułowań!) stwierdzili, że Obama prowadził – i będzie to robił dalej – kampanię cyfrową, pani Clinton zaś prowadziła analogową.

Wyrok na Kiszczaka

Sąd umorzył dziś postępowanie w stosunku do gen. Cz. Kiszczaka, oskarżonego o przyczynienie się do śmierci górników z kopalni “Wujek”. Muszę przyznać, że rozumowanie sędziego zachwyciło mnie swoją logiką i prawniczą precyzją. Nie można mu nic zarzucić; oczywiście część “solidarnościowych komentatorów”, zmobilizowanych – podejrzewam – specjalnie przez media, by trochę pojątrzyć – uznała ten wyrok za skandal. Ale nie warto o tym w ogóle mówić w gruncie rzeczy, bo owi “komentatorzy” nie rozróżniają zemsty od sprawiedliwości; prawo zaś – z czego sobie ludzie na ogół już w ogóle nie zdają sprawy – jest jeszcze czymś innym: zimną logiką przepisów. Jest rzeczą absolutnie wspaniałą, że ten dość młody sędzia zachował zimną krew, popisał się należytą wiedzą prawniczą i nie uległ żądającego linczu motłochowi. Na marginesie zaś – bo o szczegółach nie ma już co gadać, wszystko jest w sentencji wyroku i wystarczy się w nią spokojnie wczytać – jedna ciekawostka.

Zagadka z teorii gier: mniejsze zło

Wyobraźmy sobie taką sytuację: mamy do wyboru dwie decyzje, A i B. Decyzja A (jakakolwiek by była konkretnie, mniejsza o szczegóły – nie o nie chodzi) powoduje stratę 100 000 złotych z prawdopodobieństwem 10%, zaś brak zmiany sytuacji – z prawdopodobieństwem 90%. Decyzja B powoduje stratę 100 zł z prawdopodobieństwem 90% i nic nie zmienia z prawdopodobieństwem 10%. Którą wybrać?

Myślę, że bez znajomości teorii gier każdy zdrowo myślący człowiek odpowie: B. To jest typowe mniejsze zło. Prawie na pewno poniosę stratę; ale małą. Wybierając A ryzykuję ruiną. Rachunek to potwierdza, rozstrzygnięcie problemu polegać bowiem powinno na ocenie tzw. nadziei matematycznej wygranej (a raczej w tym wypadku – przegranej); w pierwszej sytuacji nadzieja ta wynosi 10%x(-100 000) + 90%x0 = -10 000 zł, w drugiej – 90%x(-100) + 10%x0 = 90 zł. Gołym okiem widać, że drugi wybór jest lepszy i to wielokrotnie. Pozostanie lepszy gdy spodziewana przy drugim wyborze strata będzie mniejsza od ok. 10 000 zł, albo gdy prawdopodobieństwo straty przy pierwszej decyzji będzie rzędu 0,1%.

A może by tak czasami pójść śladami Amerykanów?

Amerykanie – jako społeczność – wywołują mieszane uczucia. Z jednej strony na przykład zdumienie i lekką zgrozę w wielu ludziach budzi ich niesamowite religianctwo – świetnie skądinąd godzone z dużą tolerancją “międzywyznaniową” i niezłym rozdzieleniem życia religijnego od spraw państwowych. Z drugiej strony imponujące jest ich poszanowanie praw jednostki, z którym w parze – na pierwszy rzut oka – powinien iść daleko posunięty indywidualizm; a tymczasem rzadko która społeczność na świecie potrafi się tak szybko i efektywnie skoncentrować na wspólnie wykonywanym działaniu. No, ale zakończmy te rozważania ogólne; one były tylko wprowadzeniem do – zapewne banalnej – uwagi, że niektóre cechy kowbojów powinny zostać na zawsze ich własnością, inne zaś warto skopiować.