Kilka wspomnień, niespodziewanie na czasie

Po raz pierwszy bodajże w życiu autentycznie zachwyciła mnie – dziś powinienem pewno powiedzieć: podłamała – gazeta pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Było to “Po prostu“, legendarny tygodnik studentów i młodej inteligencji, ja zaś – podówczas student matematyki – jechałem akurat do Warszawy kolejką EKD i czytałem ostatnią kolumnę. Ludzie patrzyli na mnie jak na idiotę: kulgałem się ze śmiechu i łzy mi ciekły jak grochy. Czytałem ostatnią kolumnę, gdzie opublikowano autentyczne wyjątki z protokołów milicyjnych, które zresztą do dziś krążą po Necie; przytoczę tu jeden tylko: “zauważyłem krowę, z jednej strony była łaciata, jaka była z drugiej nie wiem, bo nie widziałem”…