Internetowy Obserwator Mediów

Obejrzałem sobie wczoraj nowy program Wildsteina, bardziej – rzecz jasna – z (dość urojonego) obowiązku recenzenta niż dla satysfakcji: oglądanie wiecznie naburmuszonej twarzy Pierwszego Lustratora Rzeczypospolitej i słuchanie jego charakterystycznej, pogardliwie-agresywnej akcentacji nie jest moim ulubionym zajęciem. Że zaś w poglądach różnimy się o dziesiątki lat świetlnych, więc intelektualnie też nic sobie nie obiecywałem. Poza wzmiankowanym obowiązkiem recenzenckim dominująca była jeszcze tylko ciekawość odpowiedzi, jaka miała paść z ekranu na pytanie klasyka (Młynarski!): co by tu jeszcze spieprzyć panowie?

Okazuje się, że… niemal wszystko. Warsztatowo program był okropny: formuła (tzw. program studyjno-filmowy) stara jak świat – paru faciów w studiu + prowadzący i jakieś wstawki filmowe, tzw. setki; coś takiego robiono już z upodobaniem w epoce kamiennej. Tę otóż formułę realizator starał się “ożywić” miksując np. owe setki elektronicznie jednocześnie na tło, z wybarwieniem obrazu do koloru niebieskiego; w efekcie widzieliśmy ten sam gadający łeb w podwójnym kadrze. I mniejsza o to, że to brzydkie – gorzej, że w żaden sposób nieuzasadnione dramaturgicznie. Wildstein jako prowadzący nie miał nic do powiedzenia, nie sterował też nijak dyskusją. Scenografia – kosztowna, ale też znana z kilkunastu innych podobnych programów: krąg, fotele uczestników, publiczność. I wszystko oczywiście podświetlone na niebiesko; to chyba jakaś sinica, zarazili się ci realizatorzy światła, czy co? Rola publiczności -żadna; tyle tylko, że co chwila jakiś łeb się pokazywał u dołu ekranu i zmuszał do zastanawiania nad sposobem kadrowania… Wszystko okraszone “niesamowitym” podkładem muzycznym: jakieś smyczki robią przetworzone elektronicznie bzz, bzz, bzz… co ma zapewne budować nastrój grozy – a wyłącznie rozprasza.

Słowem: amatorstwo i brak gustu.

O treści i tezie programu nie warto mówić: autorzy usiłowali nas przekonać, że w dwadzieścia lat po transformacji ustrojowej policja jest nadal opanowana przez byłych ubeków, których w porę nie wyrżnięto (jakby za rządów Mazowieckiego nie było weryfikacji…), zaś byli działacze opozycyjni, tworzący niegdyś w milicji związki zawodowe “z wiadomych względów” nie porobili karier. Jeśli nadal są w policji – ubolewano – to na jakichś podrzędnych stanowiskach; no i fakt, tylko że nikt nie zapytał jakież to ci leciwi młodsi aspiranci i podoficerowie pokończyli studia? Może po prostu nie można ich było awansować ze względów formalnych? Może jakoś nie sprawdzili się na stanowiskach najwyższych, które jednak też – na krótko – pozajmowali? Może dobrze byłoby przypomnieć z jakich to przyczyn ich odwoływano?

No i wreszcie coś, co powitałem z najwyższym niesmakiem: udział w programie dziennikarza (jednoznacznie łączonego z PiS), któremu w ostatnim czasie postawiono poważne zarzuty w związku z dość niejasną rolą w sprawie Dochnala; otóż dopóki ta sprawa nie zostanie zamknięta, ten pan nie powinien być pokazywany publicznie, zwłaszcza jako autorytet. Nawet bardzo przecież jednostronny “Wprost” potrafił natychmiast zawiesić po upublicznieniu zarzutów (w tej samej sprawie) niejaką Kanię; tu więc udział owego – wyraźnie zresztą w mojej opinii sfanatyzowanego i rozedrganego ideową nienawiścią do przeciwnika politycznego – żurnalisty był swoistą demonstracją pychy i pogardy dla środowiska. Oraz co inteligentniejszych widzów.

Słowem: kolejny gniot, doskonale wpisujący się w cały skompromitowany i zdjęty z braku oglądalności cykl “Nie ma przebacz”. Z radością obejrzę po kilku emisjach słupki oglądalności tych “Cieni PRL-u”; nie mam wątpliwości, jak będą wyglądały: zjazd do zera z cichym gwizdem…