Internetowy Obserwator Mediów

Przyznam, że z ogromną ciekawością czekałem na nowy program Tomasza Lisa – raz jeszcze bowiem powtórzę to, co już kiedyś pisałem: uważam go za polskiego dziennikarza Number One. Są w zawodzie ludzie, którzy piszą równie dobrze – albo i lepiej – jak on; są porównywalnie swobodni w telewizji i radiu, porównywalnie dobrze władający polszczyzną, mający porównywalne zaplecze intelektualne i może nawet równie dobre warunki fizyczne; rzecz w tym, że on te przymioty ma w jednej osobie. Dlatego właśnie nazwałem go kiedyś “dziennikarzem totalnym”, co niniejszym podtrzymuję.

Jakie wrażenia po premierze? W sumie – piątka z minusem.

Niezbyt podoba mi się scenografia (troszkę to podjeżdża “Milionerami”, albo innym teleturniejem – z tym, że to teraz taka dość głupawa moda…), nie zachwyca mnie niebieskawe na ekranie światło kontrowe, w którym wszyscy wyglądają jak śnięte ryby. Nie jest jasna rola publiki w studiu. Widać było usterki realizacyjne (wysiadł mikrofon reporterski; coś mi się wydaje, że realizator dźwięku spieprzył nabożeństwo), dwa razy chyba prowadzący uciekł kamerze z kadru. To w sumie głupstwa; w końcu premiera; w dodatku na żywo. Mam jednak nadzieję że w kontrakcie Lisa jest wpływ na oceny obsady technicznej; jeśli tak, to osoby odpowiedzialne za błędy już zapewne żałują, że się w ogóle urodziły: Lis ma opinię szefa niebywale, do brutalności wręcz wymagającego; i tak ma być, żeby była jasność. To jest gwiazda i na nią te kilkadziesiąt osób pomocniczych musi tyrać bez szemranie i do padnięcia na pysk; pewno to dla telewizji publicznej jakaś nowość, ale się przyzwyczają.

Merytorycznie program zawierał jeden spory błąd dziennikarski: zupełnie zbędna była śmiertelnie banalna sonda uliczna. Z góry wiadomo, że jak człowiek wygląda podobnie do ludzi, to mu się Platforma będzie podobała, jak zaś starsza dama ma na głowie słynny berecik, to zgłosi do Tuska pretensję; młody człowiek z dużym prawdopodobieństwem powie, że ma to wszystko w nosie, całość zaś będzie ewidentnie niereprezentatywna. Po co więc to robić?

Dyskusyjne było też startowe łączenie z Wajdą i rozmowa o “Oskarach”; w ogóle ten pic wokół filmu i robienie z niego wielkiego martyro-halo jest dla mnie mocno prowincjonalne. Całe szczęście, że Wajda jest miły i ma do całej sprawy zdrowy dystans; odnoszę wrażenie, że chciałby, by jego film zamknął sprawę politycznie i historycznie – i jeśli odczytuję jego intencje poprawnie, to świetnie. Wolałbym jednak, by Wajda i Lis pojechali przy okazji troszkę bardziej po bandzie i powiedzieli coś ostro pod prąd hurrapatriotycznej i antyrosyjskiej prawicy, ale dobre i to. Chociaż – powtarzam – po Lisie spodziewałem się podejmowania – przynajmniej na start – tematów arcydrażliwych, więc z tego punktu widzenia rozmowa z Wajdą z jej łagodnym wydźwiękiem była niekonieczna.

Za to wywiad z Jarosławem Kaczyńskim – cycuś! Ten facet nie ma chyba za grosz instynktu samozachowawczego, bo (przynajmniej dla mnie) było oczywiste, że Lis go zje na surowo. Tak się też stało; nie wychodząc z roli wytwornego dżentelmena Lis ujawnił, że rozmawia z zakompleksiałym psychotykiem. Swoją drogą – pamiętacie film Clooneya “Good night, and good luck” i rozmowę bohatera z senatorem McCarthym? Z obu panów – McCarthy’ego i JK – zostało tyle samo: żałosne strzępki.

Dwa słowa jeszcze o stosunku publiki do Lisa. Zdumiewa mnie, że jest on w takiej skali – sądząc po różnych komentarzach w Sieci – nieakceptowany. Czepiają się go o ostre traktowanie personelu, o rzekome “lewactwo” (to swoją drogą słowo-wytrych współczesnego kretyna; tego co to ryczy na ulicy “Wielka-Polska-katolicka” i w ogóle nic nie rozumie z otaczającego go świata, używa zaś określenia “lewak” czy “lewactwo” po prostu na określenie kogoś, kto myśli inaczej od niego; czyli kogoś, kto w ogóle myśli). Tymczasem pokazałbym tym od “lewaków” paru ludzi, przy których Lis to konserwatywna centroprawica, i to nie jest taki zupełny żart. Pewno, że rydzykoidem nie jest, do zespołu “Gazety Polskiej” ani “Czasu” też go nie zaproszą; ale i do “Trybuny” pewno też nie, mili moi…

Czepiają się go nawet o rozwód z dość plastikową Kingą Rusin i związanie z arcyinteligentną i piękną Hanną Smoktunowicz (przy okazji wyjaśniam: mój nieżyjący przyjaciel zwykł był mawiać, że dżentelmen liczy się towarzysko dopiero po czwartym rozwodzie, dama zaś – po trzecim; podzielam tę opinię, choć sam jeszcze się w tym kontekście nie liczę i małe szanse w tym względzie na przyszłość…). Czepiają się o “zostawienie dzieci” i “rozbijanie rodziny”; jakby najwyższym szczęściem bachorów było funkcjonowanie w nienawidzącej się mieszczańskiej rodzinie za wszelką cenę. Rodzinie, która jest “wartością” już tylko dla takiej konserwy, że rozum staje.

I żeby o to wszystko czepiali się ludzie ze środowiska… Wtedy bym się nie dziwił, bo to światek zawistny, egotyczny i okrutny; tu “polskie piekło” funkcjonuje bardzo wyraźnie. Co znajdą – bezlitośnie wykorzystają przeciw konkurencji, z sensem czy bez. Ale czepiają się też Lisa masowo cywile; i jedyne wytłumaczenie tego jest dla mnie takie, że jego zimny racjonalizm, ogromna wiedza i precyzyjna argumentacja biją prosto w serce niezdolnego kołtuna, który obcując z twórczością tego dziennikarza czuje się zasłużenie mały, głupi, upokorzony i nieważny; a to boli. Jeśli zaś tak – to nie może być dla dziennikarza politycznego większego komplementu. Dixi.

PS: Oto opnie innych, za  Mediarun.pl

4,53 mln widzów oglądało w TVP2 pierwsze wydanie programu “Tomasz Lis na żywo”. Jak talk-show dziennikarza oceniają publicyści?

Jak wynika z danych AGB NMR, premierowe wydanie programu Tomasza Lisa zgromadziło przed telewizorami 4,53 mln widzów (30,86 proc. udziałów w rynku). Przed talk-show “Tomasz Lis na żywo” TVP2 pokazała serial “M jak miłość”, który oglądało 9,68 mln widzów (57,44 proc.). Z kolei TVN po programie Lisa wyemitował o 22.30 “Teraz My” (2,19 mln widzów, 24,8 proc.).

- Teatr Tomasza Lisa robi się coraz większy. No i zmienił szyld, moim zdaniem – na lepszy. Dziennikarz wszedł na drogę, na którą weszli już dawno temu Kuba Wojewódzki i Szymon Majewski, firmuje swój program własnym nazwiskiem - wyjaśnia Bogusław Chrabota, redaktor naczelny Polsatu.

Zdaniem Marka Kacprzaka, szefa działu krajowego w dzienniku Polska, pierwszy odcinek programu “Tomasz Lis na żywo” był bardzo przyzwoity. - Nie obyło się bez wpadek i drobnych błędów, ale to raczej brak zgrania z ekipą realizatorską i może trochę trema samego prowadzącego - tłumaczy nam Kacprzak.

- Tomasz Lis jest wytrawnym dziennikarzem telewizyjnym. Był zrelaksowany, potrafił zgrabnie wybrnąć z kilku wpadek technicznych (choćby w ostatniej minucie programu). Łączenie z Los Angeles i rozmowa z Andrzejem Wajdą była na pewno najciekawszym i najważniejszym punktem audycji - opowiada Marek Magierowski, zastępca redaktora naczelnego Rzeczpospolitej.

Poza Wajdą gośćmi Lisa byli Kazimierz Marcinkiewicz, Bronisław Komorowski i Jarosław Kaczyński. Dziennikarz przeprowadził także sondą uliczną.

- Wpadką była bezsensowna i niczemu nie służąca sonda uliczna. A zgrzytem ostatecznym obecność szefa opozycji, prezesa Kaczyńskiego z puszki. Czemu nie pojawił się w sztandarowym programie kontrolowanej przez PiS stacji na żywo? Pewnie chciał pokazać, że może być obecny, ale na swoich warunkach, czyli na własnym gruncie i po autoryzacji wywiadu - mówi Chrabota.

Aleksandra Kaczorowskiego, zastępcę redaktora naczelnego Newsweeka, zaskoczył skład rozmówców. - Z pustego i Salomon nie naleje, wiec z ekranu wiało nudą. Wyłączyłem w trakcie. Myślę, że ten format programowy – godzinne lelum polelum z politykami w roli głównej – już się przejadł - uważa.

- Mam nadzieję, że mimo zapisu w kontrakcie o koniecznej wysokiej oglądalności pozostanie to ciągle program publicystyczny, gdzie najważniejsze będzie to co goście mają do powiedzenia - liczy Kacprzak.

- Tomasz Lis “przykrył” wszystkich gości swoim ego. Już sam tytuł programu sugerował, że może to tak wyglądać, ale nie spodziewałem się aż takiego wyeksponowania osoby prowadzącego - tłumaczy Magierowski. - Całość sprawiała wrażenie letniości, brakowało mi w programie Lisa sporu, spięcia, ostrej wymiany zdań - dodaje.
Dwa słowa komentarza: niektórym – zdaje się – “wieje nudą”, jeśli uczestnicy nie usiłują siebie nawzajem ani prowadzącego sflekować ani obrazić. Kaczyński “z puszki” był nie błędem, ale strzałem w dziesiątkę:  oczywisty domysł, że nie chciał innego rozwiązania sam JK, bo chciał mieć pewność, że go Lis nie zaskoczy i zapewne nie miał chęci wystąpić na żywo z mało ciekawym intelektualnie, ale z pewnością lepszym od siebie medialnie Marcinkiewiczem – pogrąża byłego premiera całkowicie i w dodatku na jego własne życzenie; czegóż więcej chcieć, moja myszko? A że Lis “przykrył innych swoim ego”… Ha, trzeba mieć owo ego, po prostu; to nie wina Lisa, że jest inteligentniejszy od byle polityka…

Na wszelki wypadek – choć już to raz pisałem – wyjaśniam: Lisa nie znam osobiście; nie zamieniłem z nim w życiu jednego słowa. Nie łączy mnie z nim absolutnie nic, żaden interes. Jedno co mamy wspólne – to odzwierzęce nazwiska…