Internetowy Obserwator Mediów

Dawno, dawno temu był sobie PISkupin – gród, w którym “rosło zdrowie i gospodarka”. Zamieszkiwali go w miarę spokojni, poczciwi, wyważeni obywatele z władcą, który “miejsce Lecha praojca zajmuje”. Ale pewnego dnia PISgród zaatakowała Platforma Oblężnicza (z niejakim powodzeniem machiny oblężnicze wykorzystywane już były przez Germanów pod Głogowem).

Tak więc celem prasłowiańskiej szopki noworocznej pokazanej w sylwestrową noc było przeprowadzenie telepsychoterapii dla sfrustrowanego pisowskiego elektoratu. Cel numer dwa: próba ataku na “Gazetę Wyborczą”, uosabiającą nieprzychylne byłej władzy media.

Marcin Wolski i Marek Majewski mogą zameldować panu prezesowi Urbańskiemu (chyba że mają jeszcze innego prezesa), że zadanie zostało wykonane.

Pierwszy z tytanów humoru, pan Wolski, zasłynął w ubiegłym roku jako propisowski cenzor kabaretonu w Opolu, zbojkotowanego przez większość kabareciarzy. Drugi – pan Majewski – wsławił się odśpiewaniem na tym festiwalu songu “Co myśli Jarosław Kaczyński”, podczas którego publiczność zamiast zwijać się ze śmiechu, gremialnie wychodziła z amfiteatru. “Gazeta” sporo o tym pisała, pogłębiając pewnie frustrację tandemu dowcipnisiów rozwijających swe prasłowiańskie poczucie humoru pod egidą IV RP w TVP.

I pewnie dlatego narratorkami swojej opowieści bracia satyrycy uczynili postaci wzorowane na Agnieszce Kublik i Monice Olejnik – nazywane “krasnalami w służbie słowa z guślarni wybiórczej”, które zjawiają się, gdy tylko guślarz Michnik na nie zagwiżdże.

Wspinając się na wyżyny kreacji komediowej, obie dziennikarki sprowadzono w gruncie rzeczy do chichoczących marionetek w kolorowych kozaczkach – pewnie dlatego, że to one tak często sprowadzały polityków, nie tylko PiS-u, do parteru.

Tak więc pewnego dnia PISgród zaatakowała Platforma Oblężnicza. Na czele zgrai stał ot, taki śmieszny rycerzyk, Tusko Pierwszy, zwany “Donaldem JUDEx” (sic!). Jak się okazuje – ukryty wiking, który miał dziadka w Walhalli (dla niewtajemniczonych: Walhalla to pałac poległych należący do boga Germanów Odyna).

I padło zasadnicze – retoryczne – w tej baśni pytanie: “Kto ma uosabiać polskości plemię?”. Prawdziwy Polak czy jakiś zgermanizowany wiking?

Na pomoc temu drugiemu przybiegła “zjawa dziarska, wyrazista, ostatni rzymski legionista” Władysław Bartoszewski – ale rzymski legionista to też nie Polak, jakkolwiek by patrzeć. Na horyzoncie, a właściwie w oknie mysiej wieży, pojawiał się jeszcze zapity Aleksander Kwaśniewski – król Popiel, którego zjadają deliryczne białe myszki, krzyczący niczym Chrystus na krzyżu: “LiD-u, mój LiD-u, cóżem ci uczynił?”.

Czołowi guślarze ubiegłorocznych wydarzeń – premier Kaczyński, Ziobro i ojciec Rydzyk (jeszcze nie PISkup) – ledwo się przez tę szopkę przemknęli. Może dlatego, że raczyli nas szopką przez cały ubiegły rok. W tym za ciasnym żłobie kompletnie zabrakło miejsca dla Fotygi, Kurskiego, Kaczmarka, Szczypińskiej i Kempy. Uderzono za to w przystawki, po których została tylko zgaga: Giertycha i Leppera. Temu drugiemu sprawiedliwość wymierzał lud na blokadach, a nie CBA. Czarownicą u boku Rydzyka nie była prezydentowa – w kotle mieszały Kublik i Olejnik. Dzikusy z Platformy latały z bronią palną (chociaż skądinąd wiemy, że to wielki mały brat skrywał tyci pistolecik) i napadli w kominiarkach na bezbronnych Macierewicza i Olszewskiego.

Kupletów było co nie miara, skleconych według najlepszych wzorców gatunku: pieśń “o czterech Ziobrach”, wygwizdaną na wspomnianym kabaretonie, zastąpił kawałek “o czterech Tuskach”.

Ale to jeszcze nic. Prasłowiańską szopkę uwieńczyła kohabitacyjna wymiana podań między Lechem a Donkiem, z globem w roli piłki futbolowej. Na puentę Tusk kopnął Ziemię – niczym Hitler w “Dyktatorze” Charliego Chaplina. Czepiamy się? Przecież wiadomo, że jest niezłym piłkarzem. Śmieszne? Albo kobieta wystylizowana na Anetę Krawczyk wciąż pytająca, kto jest ojcem jej dziecka. Śmieszne? Inteligentne? Finezyjne?

Aż czuć było swąd oleju, gdy duet Wolski & Majewski odgrzewał stare kotlety, przygotowane swego czasu przez – wspomnianych w widowisku – słynnych pisowskich spin doktorów (Kamińskiego & Bielana). Wszystko już też słyszeliśmy z ust prawych i sprawiedliwych posłów minionej kadencji.

To osiemnasta chyba szopka wymęczona przez parę satyryków. Może, jako pełnoletni, wyjdą wreszcie spod skrzydeł matki telewizji publicznej i pójdą w świat, by cieszyć gawiedź na partyjnych jarmarkach?