Wymioty

Staram się w zasadzie nie kopać leżącego i na ogół rezygnuję z mocniejszego języka, dlatego dość umiarkowanie – w stosunku do tego, co rzeczywiście myślę – pisuję o pisuarach. Ale jeżeli już leżący jeszcze gryzie przechodniów po kostkach i na dodatek usiłuje obserwatorowi z tej pozycji nasikać choćby śmierdzącym moczem na buty; jeśli nie uznaje tego, że nieodwołalnie walnął wstrętnym ryjem w błotnistą glebę i nadal zachowuje się jak właściciel rządu dusz – nie sposób wytrzymać. Trzeba napisać wprost, co się czuje. A ja otóż – śledząc pp. Kaczyńskich i resztki ich rozpadającej się watahy, a także słuchając o wyczynach Rydzyka i całej tej czarnej bandy w purpurach i fioletach – otóż więc oglądając to i słuchając o tym, o dyspucie w sprawie komisji sejmowej do wyjaśnienia sprawy Blidy, o protestach w sprawie in vitro, o przekrętach w Toruniu, o wyczynach Pati-Koti, mam jedno odczucie: rzygać mi się chce.