Internetowy Obserwator Mediów

13 grudnia 1981 roku wyszedłem rano na spacer. Była siarczysta zima, śnieg skrzypiał pod butami. Sąsiad, który akurat wyprowadzał psa, powiedział filozoficznie: – no i widzi pan, panie redaktorze, znów nam spuścili historię ze smyczy…

Spodobał mi sie ten tekst. Uznałem go za wysoce słuszny. A tu czytam dziś w “Wyborczej”, że warszawscy licealiści nie mają w zasadzie zielonego pojęcia o tym, co się wówczas stało. To, co dla mojego pokolenia było jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu – to dla nich prehistoria, o której nic kompletnie nie wiedzą, bo “jeszcze tego nie przerabiali”. “Gazeta” – co o niej dobrze świadczy – nie oburza się tym faktem; relacjonuje go po prostu jako swoistą ciekawostkę.

No i bardzo dobrze. Bo i nie ma po co tego rozpamiętywać. Przed 26 laty coś się faktycznie stało: jedni uważają, że brutalnie stłumiono rodzącą się polską niepodległość i demokrację; inni sądzą, że uratowano nas przed wojną domową i zalaniem Polski krwią. Nie pogodzimy się w tych ocenach – my, staruszkowie – tak, jak nasi rodzice nie pogodzili się w ocenie Powstania Warszawskeigo: dla jednych było romantycznym wspaniałym zrywem, dla drugich – zbrodnią i zabiciem miasta. Ale naszych dzieci i wnuków nic a nic to już nie obchodzi. Dla nich to już nie jest ważne; i dla niewielu ciekawe.

I tak jest – powiem wam wbrew powszechnej opinii – w porządku. I tak ma być – wbrew tym, którzy w ramach tzw. polityki historycznej uwielbiają babrać się w martyrologii. Moje pokolenie odchodzi i – prawdę mówiąc – jego troski, przeżycia i opinie nie są już ważne dla nikogo, poza nami samymi. Zupełnie nie jest więc istotne dzisiaj w szczególności, czy zginęło “aż” dziewięciu górników z “Wujka”, jak chcą zwolennicy czarnej legendy stanu wojennego, czy “tylko” dziewięciu – jak chcą zwolennicy legendy białej (stanowiący nadal – zwróćmy uwagę – około 50% populacji). Ważne jest bowiem – zawsze! – tylko to, co jest tu i teraz; a dziś jest to sprawa przynależności Polski do Unii Europejskiej, sprawa stosunków z Niemcami i Rosją, radość – lub smutek – z przyładowania kaczystom w trakcie wyborów, niepokój – lub satysfakcja – z uwagi na postępujące związanie Państwa z Kościołem. To są prawdziwe nasze sprawy.

Ale, niestety, one nas – jako społeczeństwo – też, wydaje mi się, mało obchodzą. Nas obchodzi co innego: jednych władza dla samej władzy i związanych z nią przywilejów; innych – większość oczywiście – życie codzienne: czy utrzyma się sklep na rogu i ile wyniesie w przyszłym roku emerytura. I – wiecie? – to też jest normalne i słuszne. W każdym razie w tej sferze codziennej. Bo władza…

W gruncie rzeczy już nie chce mi się o tym gadać, żeby zacytować Lindę.