Ostatnie życie gracza JK

Lubię gry komputerowe. Lubię je nawet oglądać w charakterze dema na ekranie telewizora. Pewno dziecinnieję, bo z wiekiem dobra gra strategiczna może mnie jeszcze utrzymać w stanie przytomności umysłu nawet koło drugiej po północy, podczas gdy kolejny film z Brucem Willisem (nawet!) o dowolnej porze w okolicach sześćdziesiątej minuty już rzuca mnie w ramiona Morfeuszka, programy rozrywkowe potrzebują zaś na to jakieś 25 minut (co by się zresztą zgadzało: przeciętny odcinek serialu ma nie przypadkiem ok. 50 minut, zaś programu rozrywkowego – właśnie 25; z drugiej jednak strony – czyżby “oni” uwzględniali fizjologię staruszków?).